Áttu ekki örugglega árskort?

Erró

Kjarval

Ásmundur Sveinsson

Margrét H. Blöndal

Teikningar Margrétar eru fínlega unnar, meðal annars með ólífuolíu og litadufti. Stundum er hægt að greina hvað er á teikningunni og stundum ekki. Margrét vinnur yfirleitt út frá einhverju kunnuglegu í byrjun en í ferlinu leysist það upp og verður sjálfstætt. Verkin segja okkur ekki síður ýmislegt í gegnum ferli, efnisval, lit og form heldur en af hverju myndin er.

Án titils

Sander, Karin

Þetta kringlótta málverk fór frá vinnustofu þýsku listakonunnar Karin Sander á sínum tíma; glænýr, hvítur og hreinn strigi strekktur á blindramma. Hún sendi það með pósti þangað sem það var sýnt án þess að pakka því inn og á leiðinni safnaðist allskonar óhreinindi á það, límmiðar og merkingar. Nú hefur það farið fram og tilbaka á milli nokkurra staða eins og sjá má. Verkið varð í raun til á leiðinni á tilviljanakenndan máta.

Póstlagt málverk 156, Bonn - Berlin - New York - Reykjavík

Benedikt Gunnarsson

Benedikt fæddist á Suðureyri við Súgandafjörð 1929. Hann stundaði nám við Myndlista- og handíðaskólann og fór svo í frekara nám í Kaupmannahöfn. Hann tók virkan þátt í þeirri formbyltingarstefnu í myndlist sem ríkjandi var hér á landi og víða um heim á árunum 1950 – 1965, þ.e. geometrískri abstraktion, og var einn af brautryðjendum abstraktlistar á Íslandi.

Komposition

Jóhannes S. Kjarval

Þau verk sem Kjarval málaði í hraununum umhverfis Reykjavík voru annars eðlis en Þingvallamyndir hans. Í mörgum þessara verka fær forgrunnurinn sífellt meira vægi á kostnað fjallsins, og að lokum skilur hraunið sig frá fjallinu og verður sjálfstætt myndefni.

Svínahraun

Logi Leó Gunnarsson

Hljóðnæmum lyklakippum er dreift tilviljanakennt um veggi sýningarrýmis. Sérsmíðaður stöpull með skjá sýnir myndband þar sem myndlistarmaðurinn gengur inn í ramma og byrjar að flauta. Lyklakippurnar virkjast við hljóðið frá flautinu og gefa frá sér
viðvörunarhljóð. Hljóðið fer tilviljanakennt í og úr fasa og blikkandi ljós skapa um leið teikningar á veggi rýmisins. Listamaðurinn hættir að flauta og gengur út úr ramma, lyklakippurnar þagna.

Geimfari við skotpallinn I

Hús í smíðum

Á járnbrautarstöð

Kínverskur dans

3 Mexikanskir dansarar

Land og mannvirki

Geimkönnuðurinn

Nótt í Hvalfjarðargöngum

Flugstjórinn

Sigurður Guðjónsson

Sigurður Guðjónsson leiðir okkur inn í kjarna tækninnar í Lightroom (2018). Við erum stödd í heillandi ljósrými gamallar slidesmyndavélar sem myndað hefur verið með háskerpumyndavél. Vélræn hreyfing og framvinda þess sem alla jafna er ekki sýnilegt myndgerist í sjónrænni upplifun í samspili myndar og hljóðs. Verkið vísar óbeint í önnur verk Sigurðar þar sem hann skoðar virkni hlutanna ofan í kjölinn. Gömul og jafnvel úrelt tæki ganga í gengum umbreytingarferli í meðförum listamannsins sem gefur þeim nýtt abstrakt líf. Þannig dregur hann fram ljóðræna fegurð tækninnar í virkni hlutarins, mekkanisma á mótum hins gamla og nýja. (Sýningartexti frá sýningunni Kapall. Sýningarstjórar: Aðalheiður Valgeirsdóttir og Aldís Arnardóttir)

Lightroom

Í verkinu Tape sýnir Sigurður okkur aftur nýlega en útrunna tækni. Þetta er nærmynd af hljóðsnældu- kassettu - þar sem við sjáum hljóðbandið vindast af annarri spólunni yfir á hina. Sérð svona í nærmynd fær þetta vélræna ferli meiri vídd. Hugurinn gæti hvarflað til leikrits eftir Beckett, til "mix-teipanna" sem voru "playlistar" níunda áratugarins eða til allrar neðanjarðarútgáfunnar sem tónlistarmenn og skáld þess áratugar létu frá sér á þessum nýja og ódýra miðli. Við getum horft á hreyfinguna í myndinni og séð þar líkindi við sporbauga plánetanna um Sól eða túlkað hana sem erfitt dæmi í hornafræði. Dæmið er óleysanlegt vegna þess að það er vélrænt en ófyrirsjáanlegt - og það er einmitt þetta sem heillar okkur. Við erum komin á öld hins stafræna þar sem allt má afrita án þess að nokkru smáatriði skeiki og þá greinum við fegurðina í ófullkomleika eldri tæknilausna: Í vínilplötum og segulböndum. (Úr sýningartexta Jóns Proppé frá sýningu Sigurðar Guðjónssonar í BERG Contemporary 2016)

Tape

Rósa Gísladóttir

Verkið Það sem aldrei ætti að vera (What should never be) samanstendur af sex formum úr gifsi sem fest eru upp á vegg. Heildin les sig eins og efnismikil lágmynd, með hugrenningatengsl við vöggu evrópskrar siðmenningar við Miðjarðarhafið, svo sem hofin á Akrópólishæð í Aþenu eða myndksreytingar rómverskra baðhúsa. Hinar fornu lágmyndir voru hins vegar úr gegnheilum marmara eða öðrum náttúrusteini, en þessi verk eru steypt í sílíkonmót þar sem formið opinberast í raun ekki fyrr en það fæðist, þegar það er tekið úr mótinu. Myndir formanna eiga sér engan stað í viðurkenndu táknmáli klassísisma en skrifa órætt mál sem krefur áhorfandann um virka þátttöku og athygli í leit að skilningi. Silkimött áferð steyptu gifsmyndanna býður upp á allt annars konar samspil við umhverfið en hrátt yfirborð kaldra tilhogginna marmarasteina undir suðrænni sól. 

-Guja Dögg Hauksdóttur (úr sýningartexta Medium of Matter)

Það sem aldrei ætti að vera III

Það sem aldrei ætti að vera I

Verkið er innsetning sem samanstendur af gluggarömmum sem varpa skugga á innvegg án útsýnis. Form glugganna er það sama og í tilraunakenndum sexhyrndum gluggum í húsi arkitektsins Konstaníns Melnikov í miðborg Moskvu frá 1927. Verkið hefur þannig tilvísun í menningarsöguna en afbyggir hana og snýr upp á á sama tíma.

Afbyggt útsýni

Leifur Ýmir Eyjólfsson

Verk Leifs Ýmis byggist á safni orða, texta og setningarbrota sem hann hefur haldið til haga síðustu ár. Hann hefur sérstakt dálæti á því sem kemur dags daglega fyrir í samskiptum á milli fólks eða því sem maður hugsar með sjálfum sér án þess að því fylgi sérstök merking. Leifur Ýmir setur fram handrit sitt handskrifað og innbrennt í leirplötur.

Handrit

Ósk Vilhjálmsdóttir

Sjö rása vídeóinnsetning unnin út frá leiðangri listamannsins kringum Hálslón 10 árum frá fæðingu þess og eyðingu lands sem hvarf undir.

Land undir fót

Haraldur Jónsson

Tungumál verður annað og meira en samskiptaform í verkum Haraldar. Einkum hefur hann áhuga á máltöku barna sem og því þegar fullorðnir tileinka sér nýtt tungumál. Á þessari vegferð inn í veröld tungumálsins sér Haraldur það sem skúlptúr eða rými. Hann tók sem dæmi myndir af nemendum af erlendum uppruna að læra íslensku. Í verkinu Íslenskt málver (1996) má sjá fólk í skólastofu með heyrnartól á eyrum þar sem kennslan gengur út á að endurtaka þau orð sem lesin eru upp.

Safneign