Áttu ekki örugglega árskort?

Erró

Kjarval

Ásmundur Sveinsson

Sveinn Þórarinsson

Fólk að koma af engjum

Helga Egilsdóttir

Án titils

Hreinn Friðfinnsson

Tjörn

Guðrún Einarsdóttir

Málverk

Margrét Jónsdóttir

Menningarvitinn

Jóhannes Jóhannesson

Uppstilling

Guðmunda Andrésdóttir

Snorri Arinbjarnar

Í slippnum

Árið 1971 hélt Guðmunda Andrésdóttir einkasýningu í Bogasal Þjóðminjasafnsins. Þar kynnti listakonan myndir sem hún hafði unnið að í hartnær fimm ár. Í Íslenskri listasögu II (bls. 150) er þessum verkum lýst með eftirfarandi hætti: „[Þær byggjast] á tvískiptum myndfleti og láréttri myndskipan. Láréttar línur liggja samhliða, þverar og endilangar, yfir myndflötinn: þær mynda nokkurs konar stöðug misbreið nótnastrik. Til að hleypa hreyfingu í hringformin notar Guðmunda boga- og sveiglínur sem magna upp kraftinn og hreyfigildið.“ Í grein um listakonuna í sýningarskrá verka hennar árið 2004 segir síðan: „Þannig verður hringformið, hreyfigildi þess, flatarkennd og rýmisverkun á myndfleti að grunnstefi rannsóknarferlis næstu þrjá áratugi“ (Hanna Guðlaug Guðmundsdóttir: Guðmunda Andrésdóttir: Tilbrigði við stef, bls. 47–50). Verkið sem hér um ræðir, Haustsól er mynd þessarar gerðar, en ávæning þessarar formgerðar er einnig að finna í nokkrum öðrum verkum í eigu Listasafns Reykjavíkur.

Í áðurnefndri sýningarskrá er myndmáli Guðmundu líkt við tilraunir módernískra myndlistarmanna á borð við Delaunay og Kupka til að yfirfæra tónlist á myndflöt: „Kupka „umritar“ ... tíma og hreyfingu á myndflötinn, líkt og tónskáld ef um tónverk væri að ræða.“ Í verkum Delaunay urðu litir „að tónum, littjáning birtist í fúgu, hring og spíralformum, sem færði líf í stöðugan strigann með dýnamískum formum og hrynjandi. ... Vísun í tónlistina er augljós ... litanotkun Guðmundu virðist þó oftlega vera hugsuð með hreyfigildi listformsins í huga, til að auka eða draga úr því, fremur en um litfræði, innri veruleika og samband lita ...“ (Hanna Guðlaug Guðmundsdóttir: Sama rit).

Safneign