Áttu ekki örugglega árskort?

Erró

Kjarval

Ásmundur Sveinsson

Eggert Pétursson

Hér málar listamaðurinn litla lambagrasþúfu, en lambagras er villt blóm sem vex á mosakenndum þúfum á hálendi Íslands. Þetta er eitt af mörgum ofurraunsæjum og smásæjum landslagsverkum Eggerts sem afhjúpa frjósemi íslensks landslags.

Án titils

Hafsteinn Austmann

Sigurður Árni Sigurðsson

Sunnudagur

Hulda Hákon

Verk Huldu takast á við félagslegt hátterni mannsins og lýsa því hvernig einstaklingurinn er hluti af flóknu félagslegu kerfi. Verkin beina sjónum að hversdagslegum hlutum á borð við það hvernig fólk lítur út og hegðar sér í daglegu lífi. Í verkunum skín handverk listamannsins í gegn en Hulda mótar verkin gjarnan í timbur eða gifs.

Allir þekkja alla og allir eru tengdir í norðanvindinum út við sjóinn

Muggur (Guðmundur Thorst.)

Úr fjölleikahúsi

Fimm tröll

Fiðlarinn

Daði Guðbjörnsson

Daði Guðbjörnsson hefur farið ótroðnar slóðir í listsköpun sinni og tileinkað sér sérstæðan og persónulegan stíl. Hugmyndir, tákn og tilvitnanir eru honum óþrjótandi viðfangsefni.

Gamaldags málverk

Guðjón Bjarnason

Materia Mundi # 41

Materia Mundi # 40

Jón Gunnar Árnason

Lot og dætur + kona ganga burt frá Sódóma og Gomórru. Móses I.

Kona Lots orðin að saltstólpa

Svala Sigurleifsdóttir

Vinnufrið!

Hallgrímur Helgason

Model nr. MF

Arngunnur Ýr Gylfadóttir

Verkið var á sýningunni Varanlegar menjar á Kjarvalsstöðum árið 1991. Um sýninguna skrifaði Arngunnur meðal annars: "Í Varanlegum menjum vildi ég sýna innri líkamann sem veröld sem við í raun þekkjum og skiljum ekki, og höfum lítið vald yfir. Hann er sem tákn hins óvaranlega og óörugga, í senn leyndardómsfullur og fagur, ógnvekjandi og ljótur. Ég vildi reyna að sameina hugmyndir um andann og holdið sem eitthvað skylt frekar en aðskilið."

Varanlegar menjar II

Sigurður Guðmundsson

Heute (í dag)

Sonne (sól)

Landschaft (landslag)

Gestern (í gær)

Erinnerung (minning)

Immer (alltaf)

Ása Ólafsdóttir

Í mörgum verka sinna sækir Ása Ólafsdóttir innblástur til náttúrunnar og í verkinu Eldur undan er það jörðin sjálf sem verður henni að yrkisefni. Hér flettir hún upp yfirborði jarðar til að sýna
þann eld sem brennur undir. Ása bendir einnig á að jörðin sé kvenkyns eins og hún sjálf og það sé hennar innra landslag sem hún er að vefa en ekki eitthvað sem hún tekur beint úr umhverfinu. Hún opnar því ekki aðeins inn í kviku jarðar heldur einnig inn í viðkvæma kviku eigin tilfinningalífs. Eins og í öðrum verkum sínum vinnur Ása einnig með eiginleika vefjarins, reitaskiptingu, litablæbrigði og yfirborð sem höfðar til snertiskyns áhorfandans.

Safneign